Aanleiding hiervoor was dat binnen de universiteit verschillende afdelingen elk hun eigen definitie van digitale autonomie hanteerden. Daardoor was het moeilijk om gezamenlijke keuzes te maken. Met Daaf wordt het gesprek verplaatst van abstracte principes naar concrete en toetsbare criteria, zoals data-portabiliteit, vendor lock-in, interoperabiliteit en exit-strategieën.

Het framework beoordeelt applicaties op drie belangrijke aspecten: de mate van afhankelijkheid van een leverancier, de mogelijkheden om deze afhankelijkheid te verminderen en het strategische belang van de applicatie voor de organisatie. Hierdoor ontstaat een genuanceerd beeld van de werkelijke kwetsbaarheid. Een hoge afhankelijkheid hoeft immers niet direct een groot risico te zijn wanneer voldoende alternatieven beschikbaar zijn of de applicatie minder kritisch is.

Om dit goed te kunnen beoordelen, maakt Daaf gebruik van 22 indicatoren verdeeld over acht dimensies. Daarbij worden niet alleen technische factoren meegenomen, maar ook juridische en organisatorische aspecten, zoals contractvoorwaarden, governance en toegang tot data.